Παπανδρέου - Μέρκελ: Πρόκειται για ένα από τα πιο αταίριαστα πολιτικά δίδυμα στην ιστορία της Ευρώπης. Η μεν, κυβερνήτης μιας οικονομικά δυνατής χώρας, γνωστή ως ασυμβίβαστη «σιδηρά κυρία», ο δε, ηγέτης ενός βαριά οικονομικά χτυπημένου κράτους που προσπαθεί με την αποφασιστικότητα ενός μαχητή να διαφυλάξει τη χώρα του από τη χρεοκοπία.

Η Γερμανία και η Ελλάδα είναι δύο άνισοι συμπαίκτες στον ευρωπαϊκό αγωνιστικό χώρο, με τον έναν να αγωνίζεται για οικονομική επιβίωση και τον άλλον για να μην επιβαρυνθεί με τη διάσωση του πρώτου. Η λύση από το αδιέξοδο αυτό περνάει αναγκαστικά μέσα από μια στενή συνεργασία των δύο χωρών. Η Ευρώπη έχει ανάγκη από πολιτικούς ηγέτες που έχουν το θάρρος να οραματιστούν το μέλλον, να διαπραγματευτούν και να συμβιβαστούν με τους εταίρους τους. Και όμως, το αταίριαστο πολιτικό δίδυμο Παπανδρέου - Μέρκελ μπορεί στο πλαίσιο της υπάρχουσας συγκυρίας να ηγηθεί του ευρωπαϊκού πολιτικού αγώνα πραγματοποιώντας το μεγάλο ευρωπαϊκό όραμα.

Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στο Βερολίνο ωστόσο θα πρέπει να αποσκοπεί στο να κερδίσει τη στήριξη της κ. Μέρκελ. Λαμβάνοντας υπ 'όψιν τις τοπικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 27 Μαρτίου στη Βάδη - Βυρτεμβέργη και στη Ρηνανία - Παλατινάτο υπάρχουν πολλές αμφιβολίες όσον αφορά το να δοθεί το πράσινο φώς της Γερμανίας για τις ελληνικές προσδοκίες, ως προς την επιμήκυνση αποπληρωμής του δανείου και την αναμόρφωση του χρέους.

Ο στόχος για τη διασφάλιση της σταθερότητας του ευρώ παραμένει απόλυτη προτεραιότητα της Γερμανίας. Παρατηρείται όμως ότι ο τρόπος με τον οποίο η Γερμανία επιχειρεί να πετύχει τον στόχο της έχει αλλάξει. Αυτό διαφαίνεται ειδικά τους τελευταίους μήνες, οπότε η Γερμανίδα καγκελάριος έχει πραγματοποιήσει μια μεγάλη προ-ευρωπαϊκή στροφή στην πολιτική της. Η πρωτοβουλία του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας είναι ένα προϊόν αυτής της σημαντικής στροφής για την Ευρώπη.

Ενώ πριν από έξι μήνες χαρακτηριστικό γνώρισμα της Γερμανίας ήταν η αδιάλλακτη στάση της στο ευρωπαϊκό τραπέζι, προκαλώντας δυσφορία στους εταίρους της, σήμερα εκδηλώνει ότι έχει συμβιβαστεί με την ιδέα της διαμόρφωσης συντονισμού των οικονομικών πολιτικών στην Ευρωζώνη και ότι εξίσου θα συμβάλει πιο ενεργά στις ευρωπαϊκές εξελίξεις γενικότερα. Αυτό μπορεί να καταστήσει τη Γερμανία μοχλό που μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη περισσότερο από ποτέ σε μια συναίνεση βάσει των αρετών της, της οικονομικής βιωσιμότητας και της ανταγωνιστικότητας.

Έτσι, η δυνατότητα να αποφευχθεί η «Ευρώπη των δύο ταχυτήτων» είναι δεδομένη, αν υπάρξει μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ των δύο αντίθετων πόλων της Ευρώπης: Ελλάδας και Γερμανίας. Η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί το «φρένο χρέους», αντίθετα η Γερμανία οφείλει να αναγνωρίσει ότι οι ισχυρότερες οικονομίες θα πρέπει να φέρουν το κύριο βάρος του θεσμοποιημένου «αλεξίπτωτου έκτακτης ανάγκης».

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να επανεξετάσει την πρόταση της Γερμανίας και να συμβάλει ενεργά στη σύναψη του συμφώνου, το οποίο εμπεριέχει άλλωστε την ανάπτυξη των εθνικών οικονομιών, ειδικά της περιφερειακής Ευρώπης. Επιπλέον, είναι ανάγκη να θεσπιστεί το σύμφωνο στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής δημοκρατικής θεσμοθέτησης, έτσι ώστε να διασφαλιστεί μια «Ευρωπαϊκή Γερμανία» και εντούτοις μια «Ευρωπαϊκή Ευρώπη» όπως πολύ σωστά το έθεσε ο νομπελίστας Τόμας Μαν.

* Ο κ. Γ. Χατζημαρκάκης είναι ευρωβουλευτής του Κόμματος Φιλελεύθερων Δημοκρατών (FDΡ) της Γερμανίας και πρόεδρος του Γερμανοελληνικού Επιχειρηματικού Συνδέσμου DHW.